Hallo!

Bedankt voor je bezoek aan deze site.  Ik wens je veel leesplezier en ik sta zeker open voor reacties, tips, vragen en opmerkingen.

An American Dream

Het voorbije weekend ben ik met een bende uitgelaten tieners naar San Diego geweest.

Jullie weten dat ik al een hele tijd probeerde vrijwilliger te worden bij AFS Los Angeles. Het heeft bloed, zweet en tranen gekost, of toch tenminste vele emails, telefoontjes en geduld, maar vorig weekend was het dan eindelijk zo ver. Ik zou als een van de twee "chaperones" meegaan op het end-of-stay weekend van de buitenlandse studenten.

Alle AFS studenten hebben een aantal oriëntatieweekends tijdens hun buitenlands verblijf. Het laatste weekend, end-of-stay, wordt hier in de VS net voor hun vertrek gehouden. Alle studenten moeten dus afscheid nemen van hun familie op zaterdagmorgen en dan gaan ze twee dagen op weekend en op maandag nemen ze het vliegtuig naar hun thuisland.

De sfeer bij de start van het weekend was dus, zoals jullie je wel kunnen voorstellen, niet bepaald uitgelaten. Na dik twee uur rijden, stopten we in Old Town San Diego. Dit is de geboorteplaats van California. San Diego was de eerste permanente Spaanse nederzetting in California (1769). In 1968 werd Old Town uitgeroepen tot State Historic Park. Terwijl we daar rondliepen, voelde ik mij een beetje in een Amerikaans Bokrijk. Ook hier liepen mensen rond in traditionele kledij en hier en daar werd muziek gespeeld.

We aten in een Mexicaans restaurant. Als je een jaar in LA op uitwisseling bent, is Mexicaans eten niet te vermijden. Ik probeer dat toch zoveel mogelijk te doen want het is echt niet mijn ding: veel rijst en bonen en gesmolten kaas en veel vlees, en dat is nog maar het ontbijt!

Na het eten zetten we de tocht verder naar Downtown San Diego, ondertussen was het afscheid van de familie al wat vergeten en werden de studenten terug wat levendiger. In Downtown toegekomen, checkten we in in het Youth Hostel en daarna stond er een korte wandeling door de stad en langs het water op het programma. Die wandeling moest echter uitgesteld worden want we waren de helft van de groep kwijt. Na wat telefoontjes (wat zouden we tegenwoordig doen zonder gsm?) vonden we ze terug in het shopping center. Ze wilden nu direct kaartjes kopen voor, en ik citeer Lucas, een jongen van Duitsland: “Wanted, met Angelina Jolie, de beste film ooit!” Wanted kwam die avond uit en ze wilden zeker zijn van een plaats. Er was wel één probleem: de film was 17+ (“because of all the nudity”, zei de mevrouw aan de kassa). Duitse uitwisselingsstudenten, zoals Lucas, zijn pas 15 als ze met AFS vertrekken en worden 16 tijdens hun jaar in het buitenland. Pech dus voor Lucas. Maar geen nood, hij had de oplossing: als ik nu eens een ticket koop voor hem! Zo gezegd zo gedaan. En nu maar hopen dat die avond niemand zijn leeftijd zou checken.

Daarna konden we eindelijk aan onze wandeling beginnen. Er is een liedje van Missing Persons waarin ze zingen: “Nobody walks in LA”. En dat klopt volledig. De stad is zo uitgestrekt en openbaar vervoer is er bijna niet, dus iedereen rijdt met de auto. Dus ook onze studenten werden tijdens hun jaar waarschijnlijk overal naartoe gebracht met de auto. En nu waren ze na een paar minuten stappen al moe, hadden ze pijn aan hun voeten, hadden ze dorst of honger, of alletwee. Maar Dave (de andere chaperon) zette door en toonde de groep een prachtig zeilschip (The Star of India), een Russische onderzeeër en een immens oorlogsschip, maar de studenen hadden weinig interesse, ze konden maar aan één ding denken: terug naar het hostel gaan en pizza eten! Ja, ze hebben niet voor niets een jaar in de VS gewoond.

Na de pizza haastten ze zich naar de cinema en gelukkig voor Lucas, hij moest zijn pas niet tonen en kon genieten van “de beste film ooit”.

De volgende morgen, na een lekker ontbijt van pannenkoeken die Corey (een Franse student) bakte en donuts (hoe kan het ook anders), vertrokken we richting Balboa Park. Een prachtig park even buiten de stad. Er zijn 15 musea, een zoo, prachtige tuinen en er is ook een internationaal deel waar verschillende huisjes staan, elk huisje vertegenwoordigt een land en is vanbinnen volledig volgens de traditie van dat land ingericht. België was er spijtig genoeg niet bij, wel Finland, Hongarije, Duitsland, VSA, Oekraine,...

Toevallig was het die dag ook de Europese Finale Voetbal Duitsland-Spanje. En onze studenten, vooral onze Duitse jongen Lucas, waren meer geïnteresseerd in het vinden van een TV dan in de vele musea en prachtige gebouwen. Zodra ze in het huis van Hongarije een TV hadden gezien, kregen we ze niet meer weg. Dave in ik hebben dan maar een picknick klaargemaakt vlak naast het huisje. Tijdens de rust kwamen ze allemaal buiten voor een snelle hap. Het zag er niet goed uit voor de Duitsers en dat was op Lucas zijn gezicht te lezen. Hij durfde niet meer te kijken naar de tweede helft en ging met hangende schouders een wandeling maken.

De wedstrijd was al lang gedaan en Lucas was nog steeds niet terug. We vreesden allemaal het ergste maar na een intense zoektocht vonden we hem gelukkig terug.

Daarna gingen we nog een laaste keer naar het strand en konden de studenten genieten van de prachtige kust van California.

Tegen 17u vertrokken we weer voor een lange rit naar LA. Daar toegekomen vroeg Dave wat ze als “laatste avondmaal” wilden eten, er was geen twijfel mogelijk, in koor riepen ze: In’n Out burger! Dat staat hier bekend als “de gezonde Mc Donalds” omdat de frieten en burgers vers gemaakt worden! Ik viel bijna van mijn stoel!

In de auto naar de In’n Out was iedereen zo opgewonden en luid dat ik mijzelf niet meer hoorde denken. Wij in Paraguay waren waarschijnlijk net hetzelfde en bij deze wil ik mij excuseren bij de AFS vrijwilligers in Paraguay en ik wil jullie bedanken voor jullie geduld! Ik kan er nog veel van leren.

Na het eten bleef iedereen bij Dave slapen en de volgende morgen moesten we om 3u opstaan omdat de bus de studenten kwam ophalen om ze naar de luchthaven te brengen. Daar zouden ze hun vlucht naar huis nemen. Einde van ongetwijfeld een onvergetelijk jaar.

Netwerken en zo

Volgens Van Dale betekent 'netwerken': '‘Mensen benaderen die nuttig kunnen zijn voor de eigen carrière'. Om mensen te kunnen benaderen moet je natuurlijk wel mensen kennen. Voor iemand die juist al haar familie, vrienden en collega’s heeft achtergelaten aan de andere kant van de wereld is dat niet evident.

Mijn doel is dus: nieuwe mensen leren kennen.

Makkelijker gezegd dan gedaan! Toch begin ik de laatste week best wel wat vooruitgang te boeken. 

Zo heb ik via een collega van David iemand leren kennen die een bedrijf heeft dat textiel invoert van Europa en verkoopt aan lokale ontwerpers. Mijn economische achtergrond en mijn talenkennis zouden hierbij zeker van pas komen, werd er gezegd. Ik heb dus contact opgenomen met die bedrijfsleidster en ja hoor, zij zag dat zeker zitten. Vermits mijn papieren nog niet in orde zijn, kan ik niet echt voor haar werken. Een oplossing is dat ik een soort stage doe bij haar. We hebben afgesproken dat ik een paar dagen per week kom helpen. Zo kan ik ervaring opdoen in een Amerikaans bedrijf, leer ik wat bij over internationale handel, kan ik mijn talen oefenen en leer ik nieuwe mensen kennen (die nuttig kunnen zijn voor mijn eigen carrière!).

Naast vrienden, familie en collega’s van David, wil ik ook graag mijn eigen vriendenkring opbouwen. "Waar kan ik mensen vinden met dezelfde interesses als ik? Mensen die graag reizen, nieuwe dingen ontdekken, die avontuurlijk zijn, die open staan voor andere culturen." Bij AFS natuurlijk!

Ik heb mij dus opgegeven als vrijwilliger voor AFS LA. Het is hier wel een stuk groter dan in België, in LA alleen al zijn vier comités. Het hele registratieproces duurt best wel lang. Ik moest mij via de website registreren, ik moest twee referenties opgeven (bedankt Saar en Dina!), ik moest weer een ander document invullen, ik moest die en die bellen, ... Maar nu lijkt er eindelijk wat schot in de zaak te komen. Binnenkort zal ik telefoon krijgen voor een kennismakingsgesprek.

En dan, last but not least, de echte Amerikaanse manier van netwerken. Ze hebben hier bijna elke dag wel ergens een 'Networking Event'. Zo ben deze week naar een event van de American Society for Training and Development (ASTD) geweest. Dat is een soort beroepsvereniging. Je hebt bijvoorbeeld ook de Society for Human Resource Management (SHRM). De meeting van donderdag stond volledig in het kader van 'Networking'. Dit was het programma:

Orientation for new and prospective members: 5:30 pm
Registration/Networking: 5:45 pm
Buffet: 6:30 pm
Program: 7:30 - 9:00 pm

Om 17:30u stond ik dus paraat voor de meeting. Samen met een tiental andere nieuwkomers kregen we uitleg over ASTD Los Angeles en mochten we onszelf ook even voorstellen. We kregen een naamkaartje opgespeld en een fluo stickertje zodat iedereen kon zien dat wij de nieuwelingen waren. Rond 18u kwamen de andere leden en geïnteresseerden toe en hadden we wat tijd om te "netwerken" (zie programma!). De bedoeling is dan dat je met verschillende mensen een babbeltje slaat en visitekaartjes uitdeelt. Hiervoor heb ik via internet 250 visitekaartjes besteld! Op deze meeting waren ongeveer 50 gasten. Je moet dus goed opletten en snel zijn zodat je de meest interessante mensen te pakken krijgt.  Hiervoor zal ik nog wat moeten oefenen!

Rond 18:30u ging iedereen richting buffet en konden we een plaatsje aan een van de tafels uitkiezen. Ook hier is het weer belangrijk dat je een stoel bemachtigt aan de meest interessante tafel. Ook hier kan ik nog wat oefening gebruiken, maar het eten was tenminste lekker.

Om 19:30u kwam John Ullmen spreken. Als je hem 'googled' slaan ze u om de oren met Ph.D., senior Management, CEO, Professor UCLA,...

Mr. Ullmen (John voor de vrienden) heeft juist een boek geschreven over netwerken ("Invisible Bridges"). Naast boeken schrijven, geeft hij les aan de Universiteit en geeft hij training aan senior managers. Je zou dus denken dat een presentatie geven voor hem een makkie is.

Het was een dikke teleurstelling. Hij kwam binnen met zijn armen open, een brede smile op zijn gezicht en riep: "Good evening! Welcome everyone, I’m very happy to be here!!"

Ik dacht: "Oh nee, hier gaan we, Amerika op zijn best." Maar toen hoorde ik gelukkig naast mij ook een zucht en een opmerking: "Too much energy, dude!" Hij sprak soms zo snel dat hij over zijn woorden stuikelde en dat zelfs de Amerikanen moeite hadden hem te verstaan. Zijn vriendelijkheid was fake en ook zijn mopjes waren flauw en ingestudeerd. Wat het allemaal nog erger maakte is dat zijn presentatie ging over oprechtheid en authenticiteit bij het netwerken! "Hij zou beter zelf zijn boek eens lezen," was de raad die een van mijn tafelgenoten fluisterde.

Enorm belangrijk bij presentaties is 'time management', zorg dat je kan zeggen wat je te zeggen hebt binnen de afgesproken tijd. Wel Mr. Ullmen zou 4 punten behandelen. Hij was nog maar aan punt 2 toen het al bijna 21u was! De mensen werden ongeduldig, draaiden op hun stoel, keken op hun horloges, maar John liet zich niet doen, nog wat gestotter hier nog een flauwe mop daar. Pas toen de verantwoordelijke van de meeting opstond en uitdrukkelijk naar zijn horloge wees, had Mr. Ullmen de hint door.

Eindelijk! Nog snel mijn nieuwe contacten salut gaan zeggen en een visitekaartje bemachtigen en ik kon naar huis. Ik had 7 visitekaartjes op het einde van de avond. Niet slecht voor mijn eerste networking event!

Sleepless in Seattle

Yep, ik ben alweer op stap. David en ik zitten voor een week in Seattle. David is hier opgegroeid en zijn mama en zus wonen nog steeds in Seattle op Mercer Island. We hebben Pasen met hen doorgebracht en de rest van de week is David hier voor zijn werk. Voor mij is het enorm leuk en interessant om David zijn familie en vrienden te leren kennen en om de plaatsen te zien waar hij is opgegroeid.

 

Seattle is totaal anders dan LA. Het klimaat is veel meer te vergelijken met Belgie: 4 duidelijk verschillende seizoenen (niet zoals in LA waar de zomer snikheet is, de herfst heet, de winter warm en de lente terug heet), hier in Seattle regent het vaak, is er veel bewolking en is het zelfs in de zomer niet warmer dan 25 graden.

„Niet echt Ellen haar ding“, hoor ik jullie denken. Wel, nee, misschien niet. Toch zijn er ook veel positieve dingen: Seattle is een stuk kleiner dan LA, de sfeer is rustiger en vriendelijker en er is minder verkeer en minder luchtvervuiling. Seattle is omringd door water en in de verte zie je (als het niet te bewolkt is) prachtige besneeuwde bergtoppen. En nu de winter voorbij is en de lente in aantocht, regent het niet te veel en konden we zelfs al een terrasje doen.

David zijn moeder woont in een gezellig huis vlakbij een groot bos op Mercer Island. Zaterdag hebben we gewandeld, chocolade gegeten, gewandeld, warme chocomelk gedronken, gewandeld en kaasfondue gegeten.

Zondag was het Pasen en, voor zover je 300 miljoen mensen over dezelfde kam kan scheren, de Amerikanen vinden altijd wel een reden voor een feestje of een ander gezellig samenzijn. Pasen was dus de ideale gelegenheid voor een gezellige brunch bij David thuis samen met zijn zus en enkele vrienden van in de buurt. Er was fruit, kaas, brood, cake en natuurlijk hardgekookte eieren. 

Na het eten bleek dat de paashaas ook in Amerika was langsgeweest en de wilde zoektocht kon beginnen. Het was best grappig om iedereen opgewonden door het huis te zien rennen en zo nu en dan een kreet van verrassing te horen als er weer een chocola`tje werd gevonden. Zeker als je weet dat ik de jongste van het gezelschap was!

Op maandag zijn we met de ferry naar Hood Canal geweest. Hier woonde David tot zijn 6de samen met zijn ouders en drie zussen in een hutje van twee kamers midden in het bos langs het water. Zijn ouders wilden weg van de stad en kochten een groot stuk land met een mini hutje midden in het bos. Ze hadden enkel een pomp voor water, ze kookten op een houtkachel en de WC was een gat in de grond! Nu staan er grote huizen vlakbij maar het hutje hebben ze nog steeds, omringd door bomen en met toegang tot het strand. In het bos groeiden heerlijke bessen en paddenstoelen, de zee zat vol verse vis en de oesters lagen er voor het grijpen, volgens David.

 

De rest van de week (terwijl David werkt) heb ik bezoekjes aan David zijn papa gepland (hij is pas van LA naar Seattle verhuisd) en wat sightseeing in Seattle. Zo heb ik al (van ver) Bill Gates zijn huis gezien en ook de haven met de woonboot van Tom Hanks in de film Sleepless in Seattle !

De grote oversteek

Zaventem vrijdag 7 maart: er wordt een traantje, of beter, verschillende traantjes, weggepinkt en nog snel wat goede raad gegeven en dan is het weer zo ver: ik ga weer een nieuw avontuur tegemoet!

Deze keer richting Noord-Amerika, meer bepaald Los Angeles. Daar wacht David op mij. Trouwe lezers kennen hem nog van vorig jaar. Voor de nieuwkomers: David is Amerikaan en woont in Los Angeles, ik heb hem ontmoet in Belize in juli vorig jaar. Augustus en september hebben we samen doorgebracht in LA en tijdens de Kerstvakantie is hij mij komen bezoeken in België.

Omdat het best goed klikt tussen ons en ik altijd wel te vinden ben voor een nieuwe uitdaging, zeker als die uitdaging hoge temperaturen, blauwe hemels, zon en strand inhoudt, stond ik vrijdag dus klaar voor de grote oversteek.

De vlucht van Brussel naar Londen en dan van Londen naar Los Angeles verliep, ondanks een kleine vertraging en de gekende vliegongemakken, tamelijk vlot. Toch was ik blij dat ik na 11u vliegen mijn benen weer kon strekken en vol goede moed zette ik mij aan het einde van de lange rij wachtenden voor de paspoortcontrole.

Een uur later en nog geen stap verder was er van mijn goed humeur nog maar weinig over. Terwijl de rij uiterst traag vorderde, kregen we een filmpje te zien over wat ons te wachten stond:

"It's as simple as one, two, three!" verzekerde ons een typisch Amerikaans koppel, overdreven lachend, met vette knipoog en wijzend naar de camera. 1 - paspoortcontrole, 2 - bagage ophalen en 3 - douane. 

Mij leek het allemaal niet meer zo simpel. Stap 1: paspoortcontrole. Er waren drie controleurs: een vriendelijke jongeman die met iedereen een babbeltje sloeg, een rustige mevrouw die haar werk snel en efficiënt afhandelde en een lelijke, onvriendelijke, intimiderende machtsgeile dikzak.

"Next!!" riep de dikzak en tot mijn schrik zag ik dat ik de eerste in de rij was. Snel liep ik naar hem toe en zei vriendelijk: "good evening".

"What are you here for?" was zijn antwoord. "Tourism", zeg ik nog steeds vriendelijk glimlachend. "Where are you staying?" vraagt hij zo arrogant mogelijk. "In LA", zeg ik, "een vriend komt mij ophalen". "Your boyfriend?" Volledig verrast door deze vraag zeg ik: "Nee, not my boyfriend". "Hmmm", zegt hij, "weet hij dat hij not your boyfriend is?" Nu kon ik niet meer terug dus zei ik zo overtuigend als ik kon met knalrode kop en mijn hart bonzend in mijn keel: "Of course he knows!"

Daarna volgden er nog vragen over mijn werk en hoe het komt dat ik zo lang op vakantie kan gaan en dat ik dus geen vast contract heb en dat ik mijn retourticket moet laten zien. Er worden vingerafdrukken genomen en een foto en net als ik denk: "Hier komt geen einde aan!" grijpt hij naar zijn stempel en hoera een visum voor 3 maand! It's as simple as one, two, three!

One down, two to go! Maar Stap 2: bagage blijkt ook niet zo simpel als ik dacht: omdat ik zoveel tijd was verloren bij de paspoortcontrole was mijn bagage al van de band gehaald en waren mijn koffers nergens te bespeuren. Ik heb het op drie plaatsen gevraagd en kreeg drie tegenstrijdige antwoorden. Ongeduldig duwde ik mijn karretje rond tot ik toevallig voorbij een stapel koffers kwam en plots mijn rugzak herkende. Hoera! Two down and one to go!

Stap 3: douane. Het enige waar ik aan kon denken was: "kaas, kaas, kaas, ...". Ik had namelijk een paar stukjes verse geitenkaas mee voor David en zijn vrienden. Ik wist wel dat je geen verse kaas mag meebrengen en dat ze het kunnen afpakken, daar zou ik nog mee kunnen leven. Maar dankzij mijn Amerikaanse vrienden uit het "It's as simple as one, two, three" - filmpje, wist ik nu ook dat je net zo goed een boete kon krijgen! En dat zag ik dan weer niet zitten.

Ik dus met mijn karretje richting douane, mijn hart begon weer flink tekeer te gaan. Bij de controle aangekomen, werd ik alweer even vriendelijk onthaald: "What are you here for?" "Zoveel bagage! Waarom?", "Zo zwaar! Wat zit daar allemaal in?"

Het antwoord "Zeker geen verse geitenkaas", kon ik nog net op tijd inslikken en in plaats daarvan zei ik "Kledij, veel kledij, ik blijf immers drie maand."

Met een ongeduldige "Go, go" en een kleinerend wuivend handje liet hij mij weten dat ik kon gaan. Hoera: stap drie overleefd!

Stap 4: naar buiten, naar David, ver weg van de dikzak, de douane en hun intimiderende vragen.

Het einde is nabij!!

Ons "droomjaar" is bijna voorbij. Op zondag 30 september 2007 zullen Saar en ik landen op de plaats waar we exact een jaar geleden vertrokken zijn. Toen met een rugzak vol dromen en verwachtingen, nu met een rugzak boordevol indrukken, verhalen, ervaringen en lessen waar we nog lang naar zullen teruggrijpen.

We hebben prachtige dingen gezien (Amazone, Patagonie, Andes, Galapagos, San Blas,...). Ik zou het jullie graag allemaal vertellen, maar dat is voor een andere keer.
We hebben enorm veel leuke dingen gedaan (trektochten, boottochten, rafting, snorkelen,...). Ik kan jullie honderden leuke, spannende maar ook minder leuke en zelfs trieste verhalen vertellen. Maar ook dat is voor een andere keer.
Ook over de vele mensen, culturen en gewoontes zou ik uren kunnen vertellen, maar dan een andere keer.

Waar ik het nu over wil hebben, is misschien iets persoonlijks, iets voor mezelf. En toch wil ik het even opschrijven al is het maar als antwoord op de vraag of het nut heeft een jaar lang "niets" te doen, wat te reizen, wat in een hangmat te gaan liggen, even door een bos te wandelen, naar een waterval te gaan kijken,...

Ik heb het voorbije jaar geen geld verdiend (ik heb zelfs veel geld opgedaan), ik heb geen carriere gemaakt, geen huis gekocht, geen economische modellen geleerd, niets van dat.
Wat ik tijdens "mijn jaar" heb gedaan, is geleerd wat het is om uit een rugzak te leven, om elke dag maar 1 verplichting te hebben en dat is een plaats zoeken om te slapen en om te eten, om te blijven als het leuk is, om te vertrekken als we het beu zijn, om geen uurwerk te hebben, om te genieten van elk moment.

Al reizend heb ik geleerd mij aan te passen aan snel veranderende situaties. Afstand te nemen en mensen en situaties op een andere manier te bekijken. Niet te vlug een oordeel te vellen over gedachten en gewoontes die anders zijn dan de mijne.
Ik heb ook geleerd dat reizen ook moeilijk kan zijn, altijd onderweg zijn, geen eigen stekje hebben, altijd nieuwe mensen leren kennen, altijd opnieuw je verhaal moeten doen.

Wat ik tijdens "ons jaar" heb geleerd, en ik schrijf hier "ons" omdat ik het volgende heb geleerd door samen met Saar te reizen, door dag in dat uit bij elkaar te zijn, door samen leuke en mooie maar ook moeilijke en vervelende situaties te beleven, door zo dicht op elkaar te leven dat we zelfs, en misschien vooral, elkaars minder goede kanten leerden kennen.
 
Hierdoor heb ik onder andere geleerd dat ik ongelooflijk ongeduldig ben. Dat ik graag mijn wil doordrijf, ja zelfs enorm bazig kan zijn. Dat ik vaak denk dat ik gelijk heb. Dat ik veel aandacht nodig heb en heel vermoeiend kan zijn. Dat ik snel verveeld raak en soms overhaast beslissingen neem. Dat ik enorm direct kan zijn en soms geen rekening houd met andermans gevoelens.

Maar ik heb ook geleerd dat ik graag lach en andere mensen graag doe lachen, dat ik boordevol energie zit en de dingen positief probeer te benaderen. Dat ik van elke tegenslag probeer te leren. Dat ik nieuwsgierig ben en open sta voor nieuwe dingen.

Mathilde heeft het eens mooi samengevat als reactie op de website: (sinds lang) een droom van een jaar en een jaar om (nog lang) van te dromen. Ik zal veel meer dan een jaar nodig hebben om alle indrukken op een rijtje te zetten en volledig te beseffen hoe leerrijk en nuttig dit jaar voor mij was, of beter is, of nog beter: zal zijn.